In
1786 begonnen de Zwitsers A. Zanino en J. Lopetro hun zaak als
stadsschoorsteenvegers in de Nieuwsteeg; tien jaar nadat Rotterdam
de regelgeving over het werk had aangescherpt met een
ordonnantie.
De onderneming was - zoals heel vaak in deze branche - geworteld in armoede. Door de povere omstandigheden in de dalen van Ticino, in dit geval in het dal van de Maggia, zochten duizenden streekbewoners (soms via Milaan) vanaf de middeleeuwen hun heil elders in Europa, waarbij zij zich specialiseerden als stucwerkers en schoorsteenvegers. Pas rond 1930 kwam aan deze migratie langzaam een einde. Ook zes-, zevenjarige jongetjes gingen mee: deze zogenaamde rüsca's werkten als schoorsteenvegerknechtjes. Naar verluid konden zij door hun kleine postuur en geringe hoogtevrees makkelijk de enge pijp in klauteren. Hoewel de banden met Ticino bleven bestaan, vestigden sommige schoorsteenvegers zich uiteindelijk permanent in Nederland, waar zij ook met Nederlandse partners huwden. Zanino en Lopetro waren hiervan een voorbeeld. Door hun gemeenschappelijke herkomst en ambacht hielden de Zwitserse schoorsteenvegers veel onderlinge contacten. Het spaargeld werd naar Zwitserland gezonden, waar de gefortuneerde migrant een mooi huis kon kopen als oudedagsvoorziening.
Oud-werknemers van Zanino en Lopetro gingen soms elders een eigen onderneming beginnen, zoals Jan Maria Giacomino, die op veertienjarige leeftijd in Rotterdam was aangenomen. Na twaalf jaar dienst begon hij in 1820 in Den Bosch voor zichzelf.
Ondanks de geringe status - of misschien wel ter compensatie daarvan - werd de zaak van Zanino en Lopetro gesierd door een prachtig uithangbord. Toen dat in 1906 werd vervangen, kon het museum het verwerven: een goede zet, want historische voorwerpen uit dit beroep zijn erg schaars. De onderneming hield het tot na de tweede wereldoorlog vol, maar ging zich uiteindelijk volledig richten op de aannemerij. Dit was een logische stap omdat veel schoorsteenvegers via het metselen van schoorstenen in de bouw terecht kwamen.
bedrijfstakken: